Паэзія, шчырасць і падарунак ад душы

У актавай зале школы «Конкорд» было па-асабліваму цёпла і ўтульна. Да нас у госці завітала таленавітая пісьменніца і паэтэса Алена Беланожка. Сустрэча атрымалася не проста літаратурным мерапрыемствам, а сапраўднай размовай па душах.

Алена не толькі чытала вершы — шчырыя, кранальныя, блізкія многім аматарам сучаснай паэзіі, — але і гаварыла з вучнямі пра сапраўды важныя рэчы. Пра каштоўнасці, пра пошук сябе, пра тое, як словы могуць лячыць і натхняць. Вучні слухалі з вялікай увагай: паэзія ў жывым выкананні аўтара гучыць заўсёды па-асабліваму.

Кульмінацыяй сустрэчы стаў нечаканы і вельмі кранальны момант. Адна з вучаніц нашай школы, уключыўшыся ў дыялог, задавала пытанні і дзялілася сваімі развагамі так глыбока і шчыра, што кранула самую пісьменніцу. Алена Беланожка прызналася, што размова з гэтай дзяўчынай стала для яе сапраўдным натхненнем. У знак удзячнасці за цікавую размову і недзіцячую мудрасць пісьменніца падарыла школьніцы сваю кнігу з аўтографам.

Гэтая сустрэча яшчэ раз нагадала нам, што літаратура — гэта жывое зносіны, а таленавітыя людзі заўсёды пазнаюць адзін аднаго, нягледзячы на розніцу ва ўзросце. Дзякуй Алене Беланожка за падораныя эмоцыі і нецярпліва чакаем новых сустрэч!

Вучаніца нашай школы Паліна Сліўкіна  падзялілася сваімі ўражаннямі ў нататцы:

«На гэтай сустрэчы Алёна Міхайлаўна падзялілася з намі сваім асабістым вопытам напісання кніг, сакрэтамі работы з выдавецкімі цэнтрамі, а таксама пазнаёміла са сваімі выданнямі. Алёна Міхайлаўна дала магчымасць усім зацікаўленым пагартаць свае кнігі, што яна прынесла на сустрэчу.
Уласныя вершы, якія чытала пісьменніца ў час сустрэчы, напоўнены любоўю да беларускай культуры, міфалогіі.
Чытаючы іх, мы нібы апыналіся ў старажытных казках («Карона Вужынага Караля»), адзначалі народнае свята («Купальскі хлеб», «Плыў вянок»), падарожнічалі ў іншую краіну («Маналог на магіле Максіма Багдановіча»).
Для сябе я адзначыла, з якой любоўю пісьменніца дзялілася гісторыяй стварэння кнігі «Зорка Ракхігархі», узгадваючы пра вялікія намаганні волі і розуму, што былі ўкладзены ў гэты твор. Пасля асабістай размовы з пісьменніцай я задумалася пра значэнне творчасці ў жыцці чалавека. На маю думку, творчасць-гэта і ёсць прыгожае ў яго натуральнай праяве. Назіраць за творчым чалавекам -гэта тое ж, што глядзець на жывы агеньчык. І Алёна Беланожка ў нашых вачах якраз такі чалавек-творца, які гарыць сваёй справай.»